Even
voorstellen...
In
1995 maakten wij voor het eerst
kennis met het ras de IJslandse
Hond; wij hadden na ruim 16 jaar
afscheid moeten nemen van onze
hond Basje, een kruising
Schippertje en wilden dit keer
een rashond. Een hond die niet
jaagt, sociaal en vriendelijk
naar kinderen is, van middel
grootte en met een natuurlijk
uiterlijk, d.w.z. geen platte
snuiten, hangoren, rimpels. etc.
Na het doorpluizen van de
puppygids en hondenencyclopedie
waren de Pool- en Scandinavische
rassen onze favoriet, altijd al
een zwak voor de Siberische
husky gehad. Alleen dit ras viel
af omdat ze niet makkelijk in
een stadse omgeving te houden
zijn en niet los in het bos
kunnen lopen (jagen). Via de
Finse Lappenhond, Noorse Buhund
kwam de IJslandse Hond in beeld,
nooit van gehoord, maar de
rasbeschrijving sprak ons
bijzonder aan.
In
een hondenmagazine stond een
advertentie van een fokster in
Vught, mw. Ans Beer, die de
moeder van de IJslandse Hond in
Nederland bleek te zijn. Ans
Beer, inmiddels 95 jaar!, heeft
in 1985 de IJslandse Hond in
Nederland geďmporteerd. Na
telefonisch contact werden we
inclusief de twee volwassen
dochters die destijds nog
thuis woonden bij haar thuis ontboden.In Vught aangekomen
werden wij naar het landje
achter haar huis gedirigeerd,
waar we haar hulp met de honden
en ook de IJslandse Paarden
aantroffen. Mw. Beer bleef thuis
bij haar 2 teven, waarvan er een
op dat moment aan het werpen
was. Acht honden stonden ons
luid blaffend aan het hek te
verwelkomen en toen wij begroet(lees
gelikt) en eenmaal zaten was de
rust snel weergekeerd: wat
een vrolijk stel sociale en
prachtige honden! We waren
meteen overstag!
Wat later kwam Ans Beer het
veld erop en zei dat ze niet
veel tijd voor ons had. Wij
begrepen dit en Gert bood aan
indien ze de volgende dag hulp
nodig had ze
maar hoefde te bellen en
inderdaad de volgende morgen
ging de telefoon: of dat aanbod
serieus bedoeld was? Ja
natuurlijk ik ben over een
uurtje bij u. Haar andere teef
Hekla was ook begonnen en Gert
kreeg instructies wat te doen
als er zich weer een pup
aankondigde, er waren er
inmiddels drie. Ans vertrok
naar het landje om haar paarden
en andere honden te verzorgen en
toen ze terugkeerde was er een
teefje bij Gert geboren. Ans was
opgetogen en beloofde als
er nog een reutje komt is die
voor jou, je bent ervoor
geboren! En het wonder gebeurde:
na het toespreken van Hekla voor
nog een reutje kwam er een
prachtig zwart reutje al
schreeuwend tevoorschijn ! Dat was
dus Djarfur, toen al
moeite had alleen te zijn in een
afgesloten ruimte.
Sinds die
gedenkwaardige dag zijn we
gedurende vele jaren, in het
begin elke week, regelmatig in
Vught geweest. Djarfur kreeg na
een jaar gezelschap van Gáska,
een heerlijk parmantig dametje,
vooral omdat Djarfur erg
moeilijk een paar uur alleen kon
zijn. Gáska was duidelijk de
leading lady, zeker nadat Dimmalimm haar intrede deed en
wij serieus overwogen te gaan
fokken. Helaas kregen de twee
dames toen Dimmalimm volwassen
werd behoorlijke ruzies en waren
wij genoodzaakt
Gáska (die
geholpen was) te herplaatsen.
Inmiddels heeft Dimmalimm
vier nestjes gekregen die via de
buttons Nesten en Puppen kunt
volgen. Voorlopig zullen wij de
komende jaren echter geen nestjes meer
fokken, maar wij blijven
uiteraard wel op de hoogte van
wat er gaande is in de IJslandse
Hondenwereld, zowel in binnen-
als buitenland. Ook plaatsen wij
onder Nieuws nestjes van
serieuze, bevriende fokkers.
....en
tot op de dag van
vandaag worden de
nieuwtjes doorgenomen,
gadegeslagen door
Farandi met zijn
dochter Dimmalimm (juni
2007 - Ans en Nouda).
