Karakter
De IJslandse Hond
is een fijne gezinshond, zeer gesteld op
het leven in de huiselijke kring en wordt graag
aangehaald. Door deze aanhankelijkheid is een
IJslandse Hond niet graag alleen, hoewel
de hond als pup langzaam kan leren enkele uren
alleen te zijn. Het liefst gaat hij overal mee
naar toe, ook op vakantie, en omdat hij zo
inschikkelijk is kan hij ook bijna altijd
mee. Een IJslandse Hond is daar waar u bent, hij
houdt u voortdurende in de gaten zonder
hinderlijk aanwezig te zijn. Om deze reden kan
hij niet in een kennel gehouden worden, hij
vereenzaamt en verveelt zich dan ondanks de
aanwezigheid van eventuele andere honden. De
IJslandse Hond is zeer gevoelig van aard,
hij is absoluut ongeschikt voor een baas
met harde hand, een duidelijke intonatie van de
stem is doorgaans voldoende hem bij te sturen en
door op het juiste moment te belonen
(bijvoorbeeld met behulp van de Clicker-methode)
is hij niet moeilijk op te voeden.
De
IJslandse Hond is nog
een natuurlijke hond met
een duidelijke
lichaamstaal en
uiterlijk en kan goed
met andere honden
overweg. Het is een
gezonde robuuste hond,
die dankzij zijn wollige
ondervacht uitstekend
bestand is tegen extreme
koude.
IJslandse Honden zijn zeer waakzaam dat
zich uit in een oorverdovend geblaf, elk bezoek
wordt luid verwelkomd.
Overdreven blaffen is wel af te leren, maar de
neiging om aan te slaan laat zich moeilijk
onderdrukken. De duur van het blaffen beperken
gaat met consequente training
goed.
De IJslandse Hond
bezit nagenoeg geen jachtinstinct, maar de
neiging tot achtervolgen (het drijven) is wel
heel sterk. Dat achtervolgen heeft wel iets te
maken met jacht, maar er is een grens waar
de hond niet overheen gaat. Op die
grens
stopt het achtervolgen van wild, paarden,
reigers, trimmers, fietsers, etc. De neiging om
bij de eigen roedel (gezin), resp. kudde of
meute te blijven overheerst dan, voor mensen die
bij het bos wonen is een niet-jagende hond een
uitkomst en ik spreek uit ervaring!
De IJslandse Hond is geschikt
voor jong en oud mits men van een stevige
wandeling houdt in bos, over de heide of
langs het strand. In ieder geval daar waar de
hond vrij mag rondrennen. Hij heeft beslist een
paar uur per dag beweging nodig, hij heeft niet
voldoende aan een sanitair "blokje-om", hij kan
dan zijn energie en nieuwsgierigheid onvoldoende
kwijt, raakt gefrustreerd wat zich zal uiten in
overmatig blaffen of dingen stukmaken. Hij is
zeer geschikt om met hem te fietsen of joggen en
ook allerlei cursussen zoals behendigheid,
fly-ball en frishbee. GG-cursussen is ook goed
te doen, maar pas op dit niet al te streng door
te voeren, want dan verliest hij zijn onbevangen
karakter, wat juist zo speciaal is.
De IJslandse Hond is
een werkhond bij uitstek, die geschikt is voor het
harde klimaat op IJsland. Een van zijn belangrijkste
taken is het begeleiden van een kudde
paarden. De
honden werken
zelfstandig en zorgen ervoor dat de paarden bij
elkaar blijven en de juiste richting op gaan. Zij
doen dit met veel geblaf en een hoop geren, waarbij
zowel paarden als honden plezier bij lijken te
hebben. Ook wordt de IJslandse Hond gebruikt bij het
hoeden en drijven van de schapen. De hond
hield de schapen bij elkaar en spoorde afgedwaalde
schapen op en leidde ze naar veilige plekken.
Dit laatste kon hij zelfs onder zeer barre
weersomstandigheden en in het donker. IJsland ligt
zo noordelijk dat er in de winter een bijzonder
lange nacht is, zodat veel buitenwerk in het donker
verricht moet worden.
In de zomer werd de
hond met de kudde op hooggelegen weiden
achtergelaten; hij was dan dagen de enige oppasser
van de kudde. Hij moest daar de lammeren beschermen
tegen de roofvogels, wat je nu nog herkent als de
hond grote vogels (reigers) al blaffende najaagt. In
het najaar bracht hij ze samen met de boer te paard
weer terug naar de boerderij. Daar werden de honden
gebruikt om het vee weg te houden van de weilanden
voor de hooivoorraad in de winter. Om al deze taken
te kunnen doen moesten de honden zeer intelligent
zijn en werden ze drastisch op hun karakter
geselecteerd. honden die een neiging tot bijten
hadden werden ongeschikt geacht en afgemaakt. Het
resultaat is een hond zonder agressie.
Verzorging
De IJslandse Hond is gemakkelijk
te onderhouden, hij heeft geen "hondenlucht" en
buiten de ruiperiode genoeg aan af en toe een
borstelbeurt. Tijdens de vachtwisseling, een reu
1x per jaar en een teef tussen de loopsheid in,
moet de losse donzige ondervacht met een grove
kam verwijderd worden.
Vergis u niet in de
hoeveelheid haar die de
hond in deze periode
verliest.
Het zijn
overigens bijzondere
schone honden, die
zichzelf en elkaar
geregeld wassen. Na een
boswandeling, vooral als
het nat is, kan de hond
er heel vies en smerig
uitzien, maar als hij
droog is schudt hij
alles van zich af en is
weer schoon.
Ook
moeten de wolfsklauwen,
een raskenmerk, nu en
dan geknipt worden. Deze
slijten namelijk niet,
worden te lang, krullen
om en de hond kan er mee
blijven haken en de
klauwen kunnen
inscheuren. Een goed
verzorgde IJslandse Hond
komt als regel alleen
bij de dierenarts voor
zijn jaarlijkse entingen
en behoudt tot op hoge
leeftijd, 15-18 jaar,
zijn vitaliteit.
